dom 1

Obowiązująca obecnie definicja domu pasywnego została opracowana w latach osiemdziesiątych XX wieku. Zgodnie z tą definicją za dom pasywny uznaje się taki budynek, który w celu zapewnienia komfortu cieplnego mieszkańcom zużywa nie więcej, niż 15 kWh energii na jeden metr kwadratowy przestrzeni użytkowej w ciągu jednego roku.

Tak niskie zapotrzebowanie na energię sprawia, że budynek pasywny nie musi być wyposażony w autonomiczny, aktywny system ogrzewania.

Jest to zapotrzebowanie niezwykle małe w stosunku do potrzeb cieplnych budynków standartowych, w których w przeciągu roku zużywa się średnio 120 kWh. Dla porównania 15 kWh, które wystarcza na ogrzanie metra kwadratowego powierzchni, jest równowartością zaledwie 1,5 l oleju opałowego, 1,7 m3 gazu oraz 2,3 kg węgla.

Tak niskie zużycie energii cieplnej sprawia, że dom pasywny jest aż cztery raz bardziej energooszczędny, niż domy konstruowane w przypadku budownictwa standardowego.

Koszt budowy domu pasywnego jest nieco większy niż koszt budowy domu wykonanego w technologii standardowej. W Polsce koszt ten wynosi więcej o około 8 do 15%.

Przegrody zewnętrzne stosowane w budownictwie pasywnym, charakteryzują się doskonałymi parametrami izolacyjności cieplnej. Ponadto w budynkach tego typu wykorzystuje się cały szereg rozwiązań konstrukcyjnych, których podstawowym celem jest ograniczenie do minimum zużycia energii podczas codziennego użytkowania domu.

Najważniejszą cechą charakterystyczną domu pasywnego jest funkcja energooszczędna. Dla zachowania tej funkcji budynki tego typu często posiadają specyficzną formę, niejednokrotnie bardzo odbiegającą od tradycyjnych rozwiązań architektonicznych.

Dom pasywny powinien łączyć w sobie dwie najistotniejsze funkcjonalności:

Budownictwo pasywne skupia się nie tyle na wprowadzaniu do konstrukcji budynku nowych elementów i rozwiązań konstrukcyjnych, ile na poprawie parametrów i usprawnieniu funkcjonowania elementów już istniejących w tradycyjnym budownictwie.

Dom pasywny w sposób bierny wychładza się bądź ociepla, w zależności od bieżących potrzeb. W celu utrzymania komfortu cieplnego niepotrzebne jest wykorzystywanie klimatyzacji ani systemu ogrzewania.

Ogrzanie domu pasywnego nie wymaga stosowania systemów ogrzewania, które opierają się na spalaniu paliw ze źródeł nieodnawialnych.

Temperatura pozwalająca utrzymać komfort cieplny jest w przypadku domu pasywnego osiągana za sprawą jednorazowego podgrzania powietrza wentylującego budynek.

Jeżeli pojawią się straty ciepła, to można je w prosty sposób uzupełnić, poprzez wykorzystanie tzw. pasywnych źródeł energii. Takie źródła energii mogą brać się m.in. z działalności osób zamieszkujących budynek, działania urządzeń elektrycznych, wentylacji z odzyskiem ciepła (rekuperacja) czy z energii promieniowania słonecznego.

Podstawowe cechy charakterystyczne dla domu pasywnego to:

  • zwarta bryła budynku
  • doskonała izolacja cieplna
  • południowa orientacja pomieszczeń dziennych
  • energooszczędna stolarka okienna i oszklenie
  • nieprzepuszczanie powietrza przez przegrody zewnętrzne
  • pasywne podgrzewanie wstępne świeżego powietrza
  • wentylacja z odzyskiem ciepła
  • energooszczędny sprzęt AGD
  • wykorzystywanie zewnętrznych, odnawialnych źródeł energii do ogrzania budynku oraz wody użytkowej